Wieś Grobniki powstała prawdopodobnie w drugiej połowie XII w. jako własność zakonu joannitów. Pierwsza o niej wzmianka (pod nazwą Hrobeniky, z datą 1183), pojawiła się w dokumencie wystawionym ok. 1240 r. Nazwa ta jest słowiańska i wywodzi się od Grobu Świętego w Jerozolimie, przy którym zakon joannitów miał siedzibę.
Od 1283 r. joannici mieszkali w Głubczycach, w tzw. Dworze Krzyżowym, a w Grobnikach posiadali inny dwór, przebudowany w XV w. na zamek. Komturowie joannitów wymieniani w dokumentach od XIII w., byli również proboszczami w Głubczycach.
W 1535 r., gdy mieszkańcy Głubczyc przyjęli luteranizm, joannici wyjechali na stałe do Grobnik. W 1559 r. komtur Jerzy Prószkowski rozbudował tutejszy zamek, przekształcając go w dwupiętrową rezydencję renesansową. Na południe, zachód i północ od kościoła, stały budynki majątkowe, graniczące z cmentarzem.
W 1810 r. dobra zakonne przejęło państwo pruskie i przeszły one wraz z zamkiem w ręce świeckie. Na północ od Grobnik, w kierunku na Lisięcice, znajdował się, również należący do komturii, dwór „Udziec Owczy”, do którego wiodła aleja topolowa. To właśnie na tej alei w 1834 r., odbył się pierwszy górnośląski wyścig konny. W 1855 r. grunty „Udźca Owczego” zostały sprzedane chłopom.
W dolinie biegnącej od zamku w kierunku południowo – zachodnim, znajdował się zagajnik zwany „Lasem Owczym”, w którym znajdowała się świątynia Sybilli. Lasek ten w 1850 r. polecił wykarczować właściciel majątku Mendel Samuel Berliner, a kilka lat później zburzono wspomnianą świątynię. Przedłużenie tej doliny za szosą, nazywano Zaroślami Szubienicznymi (choć nie rosły tam żadne krzewy). Wieszano tam ludzi skazanych na karę śmierci. Jako ostatnia została tam powieszona pewna kobieta z Zawiszyc o nazwisku Hanschke.
W Grobnikach znajdował się browar zamkowy i dwa młyny. Pierwszy z tych młynów, zwany zamkowym, został wydzierżawiony w 1718 r. W 1904 r. ten zaniedbany obiekt zakupił zarząd grobnickiej Kasy Oszczędnościowo – Pożyczkowej za 12 tys. marek. W 1905 r. zburzył go i wybudował nowy, elektryczny. Ponieważ był on źle zarządzany, po kilku latach go sprzedano prywatnemu właścicielowi. W 1903 r. powódź zniszczyła śluzę drugiego młyna i z powodu braku pieniędzy, nie została ona odbudowana, a młyn zamknięto.

We wsi znajdowały się również 3 wiatraki. Jeden z nich, stojący przy szosie wiodącej do Debrzycy, został wyburzony przed 1870 r., natomiast dwa pozostałe, przy szosie głubczyckiej i Domu Alei (gospoda znajdująca się nad rzeką Psiną między Grobnikami a Głubczycami), rozebrano w 1882 r.

W XIX w., po ustaniu stosunków pańszczyźnianych, znacznie poprawił się byt mieszkańców, o czym świadczą zachowane do dziś duże zagrody frankońskie. Szosę biegnąca z Głubczyc do Koźla, wybudowano w 1855 r. W 1890 r. powstała miejscowa agencja pocztowa, a w 1891 r. wieś otrzymała
połączenie telefoniczne. W 1896 r. powstała ochotnicza straż pożarna. Stara pieczęć wiejska przedstawiała głowę św. Jana Chrzciciela, patrona joannitów.

Podczas I wojny światowej zginęło 79 mieszkańców Grobnik, którym w 1924 r. ich krewni postawili za kościołem parafialnym pomnik. W marcu 1945 r. o Grobniki toczyły się ciężkie, radziecko – niemieckie walki frontowe, w wyniku których wieś zdobyła Armia Czerwona.
W maju 1945 r. powiat głubczycki przeszedł pod administrację polską, a w następnych miesiącach w Grobnikach osiedlili się Polacy wypędzeni z Kresów Wschodnich, głównie z województwa tarnopolskiego i z miejscowości: Baworów, Bucniów, Czartoria, Konopkówka, Ładyczyn, Mikulińce, Nastasów, Sieniawa, Tarasówka i Wola Mazowiecka. W 1946 r. zostali stąd wysiedleni Niemcy.
W Grobnikach urodził się w 1794 r. restaurator katolickiej muzyki kościelnej, ks. Karl Proske (zm. 1861 w Ratyzbonie). Po wojnie mieszkał tu polski drugi reżyser, Waldemar Prokopowicz (ur. 1944 w Bucniowie, zm. 2015 w Pyrach), który współtworzył m.in. następujące filmy: „Królowa Bona”, „Thais”, „Łuk Erosa”, „Pestka”, „Wesele”. Był też kierownikiem produkcji „Potopu” J. Hoffmana.
więcej na stronie: http://grobniki.pl/historia/

Komendant Oddziału: Paulina Skowyra

Działalność:

• Organizacja Maltańskich Obozów Integracyjnych
• Pikniki Integracyjne oraz wydarzenia okolicznościowe dla lokalnej społeczności
• Opłatek Maltański
• Współpraca z lokalnym samorządem oraz przedsiębiorcami jak również z centralą Fundacji szczególnie podczas klęsk żywiołowych
• Na zaproszenie lokalnego Proboszcza udział w liturgii członków Zakonu Maltańskiego Konfraternii Śląskiej